Motyl, Prolog (seria "Mgły Gór Księżycowych")

Gdy księżyc zabarwiony czerwienią upadnie.

I w duszy już nadziei zabraknie.

Na dłonie opadną kajdany.

Powrót do domu zostanie przerwany.

I ciało oplączą łańcuchy.

Lud ten opuszczą pradawne duchy.

A wieczna mgła los ich zapieczętuje.

Lecz ten, który władzę przez to zyskuje

To co ceni, w nicość się dla niego przemieni.

A jego serce się w pustkę zamieni.

Jedna z przepowiedni Lagijskich

       Przestraszone oczy dziewczynki wpatrywały się w słowa przepowiedni o "Wyborze Upadku". I chociaż miała się ona spełnić jedynie, gdy osoba o której w niej mowa, wybierze władzę ponad coś, co jest dla niej ważne, strach w sercach lagijskich pozostawał. Strach przed utratę Drogi.

- Kaja! Gdzie jesteś? - ciemnooka dziewczynka usłyszała wołanie swojej służącej. 

Wstała więc od "Ksiąg Wyborów" i odeszła. Strach jednak pozostał...

Zamknięta w pokoju

Od autorki: osobiste, napisane dawno, bardzo dawno, gdy miało się naście lat...


       Czasem, gdy spoglądam w przeszłość widzę ciemne, zamknięte pomieszczenie z zimnymi ścianami. Nie ma tam okna ani drzwi, tylko wielkie lustro oraz ledwo świecąca żarówka i ja. Sama. Skulona w kącie z opuszczoną głową na kolanach. Boję się podnieść wzrok, jeszcze bym spojrzała w lustro i co? Zobaczyłabym siebie, a przynajmniej to, co za siebie uważa mnie świat.
Jedna dusza zamknięta w ciele, a ciało zamknięte w pomieszczeniu.
       Czasem, gdy spoglądam w teraźniejszość widzę ciemne, zamknięte pomieszczenie z zimnymi ścianami. Nie ma tam okna ani drzwi, tylko wielkie lustro oraz ledwo świecąca żarówka i ja. Sama. Stoję przed lustrem i patrzę jak namalował mnie ten świat. Uczę się każdego szczegółu na pamięć by zapomnienie tego widoku bolało jeszcze bardziej.
       Czasem, gdy spoglądam w przyszłość widzę ciemne, zamknięte pomieszczenie z zimnymi ścianami. Nie ma tam okna ani drzwi, tylko wielka rama po lustrze oraz ledwo świecąca żarówka i ja. Sama. Skulona w kącie obejmuję kolana i spoglądam w rozbite szkło na podłodze.

Powitalny post

Mama mnie nauczyła, że jak coś się zaczyna, to powinno się przywitać.
Skoro w końcu skończyłam szkołę, postanowiłam coś zrobić z tymi wszystkimi historia, które zasiadły na moim Drzewie i pokazać je światu :D Ale może zacznijmy od początku.
Panda była Pandą od zawsze. I to nie tylko dlatego, że jej imię także zaczyna się od litery P. Po prostu Pandy lubię spać, ja także. Pandy lubię jeść, ja także. Pandy nie mają problemów z doborem kolorów, ja tak... I tak właśnie Paulina vel Pola założyła bloga Pandy Rytm. I czasem coś tam skrobnie. Od dziecka lubię tworzyć. Po prostu TWORZYĆ. Kiedyś chciano mnie nazwać artystką, ale się uparłam, że nią nie jestem. Nie potrafię myśleć jak artysta. Ale spodobało mi się słowo: TWÓRCA. I tym właśnie jestem: twórcą. Sam proces tworzenia jest dla mnie jak narkotyk. Mogę się w nim zatracić. Dotyczy to również tworzenia historii. Nie wiem czy jestem w tym dobra, pewnie mam tysiąc rzeczy do poprawki, ale chyba właśnie dlatego piszę, by się uczyć, by ćwiczyć, by wyrabiać swój styl... albo style. Ponieważ ja nie lubię zajmować się tylko jedną rzeczą, tworzyć tylko w jeden sposób. Lubię eksperymentować, próbować nowych technik, rzeczy, stylów.
Jeśli chcecie dowiedzieć się o mnie więcej, wpadnijcie czasem.

Zanim jednak skończę oto trochę faktów o mnie, by jakoś lepiej poznać mój świat:

1. Mam tendencje do pisania o sobie w trzeciej osobie (ponoć to oznaki początku choroby psychicznej... hmm... przemilczmy to...).

2. Potrafię znikać... ale zawsze wracam. Po prostu czasem potrzebuję oddechu.

3. Lubię ironię, ale nie znoszę chamstwa. Ludzie powinni się SZANOWAĆ.

4. Uwielbiam kino azjatyckie, zwłaszcza kino chińskie.

5. Mam 3 koty... i psa... Potrafię się nimi zachwycać godzinami.

6. Nerd. Whovianin. Shinhwa Changjo. Tolkien. Republika (Ciechowski), Star Wars, Harry Potter, Czarodziejka z Księżyca, anime, fatastyka, sf, Lem, Ted Chiang... ta... i wiele innych :P

Witam XD